รักต่างแดนกับแฟนต่างชาติ ตอน ขอบคุณคนบนฟ้าที่นำพาให้เรามาพบกัน 2

Standard

และแล้ววันนั้นก็มาถึง … 27 ก.พ 2548 … (23.00 น.)…วันที่คุณเมดีเดินทางมาถึงเมืองไทย

ตื่นเต้นค่ะก็จะได้เจอตัวจริงแล้วนี้ค่ะ นลินพกรูปถ่ายไปด้วยกลัวจำไม่ได้อ่ะค่ะ ทันทีที่ได้เจอกันเซอร์ไพรส์ค่ะ เขาเข้ามาทักเราก่อน ตกตะลึงครับท่าน ทำไม!!! —คุณเธอดูเด็กจัง— ไม่เห็นเหมือนกับในรูปและอายุที่บอกมาเลยแถมยังหล่อกว่าในรูปเป็นกอง

"สวัสดิ์ดีครับคุณนลิน ผมเมดีครับ ยินดีที่ได้เจอตัวจริงครับคุณสวยเหมือนในรูปเลย"

"สวัสดิ์ดีค่ะคุณเมดี ยินต้อนรับสู่ประเทศไทยค่ะ" แล้วนลินก็คล้องพวงมาลัยใส่ข้อมือให้เขา

"ขอบคุณครับ สวยจังเลยมีกลิ่นหอมด้วยคุณนลินทำมาให้ผมเหรอครับ" นลินก็ส่งยิ้มหวานๆให้เขาทีหนึ่งเป็นการขอบคุณคำชม (จริงๆไม่ได้ทำเองหรอกค่ะซื้อมา แต่ถ้าเขาเข้าใจอย่างงั้นก็ปล่อยเลยตามเลยไปแล้วกัน ) แล้วเราก็จับมือทักทายกันตามธรรมเนียมฝรั่ง นลินก็พาคุณเมดีไปขึ้นรถเท็กซี่เพื่อไปส่งคุณเมดีที่โรงแรมเดวิด สุขุมวิม 24 ออกจากสนามบินดอนก็เที่ยงคืนแล้วค่ะ ณ เวลานี้รถบนถนนกรุงเทพฯโล่งมากๆใช้เวลาในการเดินทางแค่ยี่สิบนาทีก็มาถึงโรงแรม หลังจากที่นลินจัดการเรื่องการเช็คอินและส่งคุณเมดีเข้าห้องพักเรียบร้อยแล้ว นลินก็ขอตัวกลับไปอพาเมนท์ของตัวเอง คุณเมดีก็พูดขอบคุณนลินอีกครั้งและก็ยื่นเงินค่ารถให้นลิน นลินกล่าวคำขอบคุณแต่ไม่รับเงินและบอกคุณเมดีว่า

"ที่นลินไปคอยรับที่สนามบินและมาส่งที่โรงแรม เป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆของคนไทยที่ไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไร เพียงแค่อยากให้เพื่อนจากต่างแดนที่เดินทางมาเมืองไทย รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในการเดินทางมาพักที่นี้"

คุณเมดีก็พูดขอบคุณพร้อมกับส่งยิ้มให้นลินแล้วก็เดินลงมาส่งนลินที่ล็อบบี้ พร้อมกับส่งนลินขึ้นรถเท็กซี่ให้เรียบร้อยแล้วถึงเดินกลับขึ้นห้องไป พอถึงห้องของตัวเองนลินก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงเลยค่ะ แบบว่า —ง่วงมากๆแย้ว— พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานด้วยว่าแล้วก็นอนดีฟว่า…คร่อกฟี้ – คร่อกฟี้ ZZZ…ZZ

เช้าวันที่ … 28 ก.พ 2548 …กริ๊ง-กริ๊ง ๆเจ้านาฬิกาปลุกตัวดีปลุกนลินให้ตื่นจนได้

อุ๊ย! ตายแล้ว 7 โมงเช้าแล้วเหรอเนี่ยะ นลินรีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานตามปกติ พอถึงที่ทำงานก็โทรศัพท์ไปรายงานตัวให้คุณเพื่อนกามเทพแบบไม่ได้ตั้งใจจริงๆหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทราบว่าเพื่อนของสามีเธอเดินทางมาถึงเมืองไทยอย่างปลอดภัยและเข้าพักที่โรงแรมเดวิดสุขุมวิท 24 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ว่าแล้วคุณเธอกับสามีเธอก็ขอบคุณเราเป็นการใหญ่ที่อุตสาห์เป็นธุระดูแลเพื่อนให้

"นลิน ว่าแต่ว่าเธอว่าเพื่อนเราน่ารักไหม ?

"อืมก็น่ารักแบบผู้ใหญ่ๆอ่ะนะ ทำไมเหรอจ๊ะคุณนายจะจับคู่ให้ฉันหรือไงย่ะ"

"ก็เราเห็นเธอยังไม่มีแฟนก็เลยอยากให้เธอเปิดใจลองคบกับเขาดู เมดีเขาเป็นคนดีนะ เรารับรองเลยถ้าเธอได้คนนี้เป็นแฟนนะเธอเหมือนเธอถูกหวยรางวัลที่ 2 เลยล่ะ"

"แล้วทำไมต้องถูกรางวัลที่ 2 ด้วยล่ะ? ทำไมไม่ใช่รางวัลที่ 1 ล่ะ?

"ก็รางวัลที่ 1 นะ พี่ปุ๋ย พรทิพย์ เขาได้ไปแล้วฮ่ะชิ" แล้วคุณเธอก็ขำ กับมุขที่ตัวเองพูดมา

"เข้าใจเปรียบเทียบนะจ๊ะ แล้วฉันจะคอยดูว่าจะจริงอย่างเธอพูดหรือเปล่า"

"อั้นแน่ะ ในที่สุดก็เผยออกมาแล้วว่าก็แอบชอบเพื่อนเราเหมือนกันใช่ไหม"

"บ้า! ยายปูบ้าไม่คุยด้วยแล้วเปลือกค่าโทรศัพท์" นลินรีบตัดบทก่อนที่คุณเธอจะรู้ความในใจไปมากกว่านี้  สรุปคือยายคุณนายปูกับตาโรเบริ์ต สองคนสามีภรรยาคู่นี้แอบวางแผนเป็นกามเทพแบบไม่ได้ตั้งใจร้อยเปอร์เซนต์ แค่ 99.99 เปอร์เซนต์เท่านั้นเอง (นลินแอบโทรไปถามหลังจากแผนการ การจับคู่ของพวกเธอประสบความสำเร็จ) หลังจากที่วางสายจากเพื่อนไปแล้วนลินก็นั่งทำงานต่อไปเรื่อยจนช่วงบ่ายๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณเมดี (เพื่อนที่ทำงานโอนสายมาให้ไม่มีใครรู้หรอกค่ะคิดว่าเป็นลูกค้าโทรมา เรื่องสอบโปรแกรมคอมพิวเตอร์ บอกคนที่นี้ไม่ได้ค่ะเดียวโดนนินทาเละเลย) เขาโทรมาชวนนลินไปทานอาหารค่ำด้วยกัน ให้นลินเลือกร้านอาหารเองแต่มีข้อแม้ว่า ต้องไปรับเขาที่โรงแรมนะเพราะเขาไม่รู้จักเส้นทางในกรุงเทพฯ นลินก็ตกปากรับคำไปแล้วก็นั่งทำงานไปอย่างอารมณ์ดีจนเพื่อนที่ทำงานเข้ามาทักว่า

"เอ๊ะ! ทำไม วันนี้ดูเธอแปลกไป อารมณ์ดีจนผิดปกติ? นลินรีบแก้ตัวทันที

"เปล่าเราก็เป็นของเราอย่างงี้ทุกวันเธอไม่เห็นเอง ทำงานดีกว่า"

 พอถึงเวลานัดหมาย นลินก็นั่งรถแท็กซี่ไปรับคุณเมดีที่โรงแรมและก็พามาทานอาหารทะเล ที่ร้านตรงสี่แยกอโศกอยู่ติดกับสถานีรถไฟฟ้าอโศก ชื่อร้านจำไม่ได้อ่ะค่ะ นลินเลือกร้านนี้เพราะเขามีศิลป์รำไทยแสดงให้ชมระหว่างรับประทานอาหาร บรรยากาศในร้านก็ดูหรูหร่าดีค่ะอาหารก็อร่อย ราคาก็พอสมควรไม่แพงมาก (ถือโอกาสโฆษณาให้เขาเลยแต่ไม่ได้ค่าโฆษณาหรอกนะค่ะ)

เมื่อถึงร้านอาหารคุณเมดีก็มาเปิดประตูรถให้แล้วก็ยื่นมือมาให้นลินจับมือพาเดินเข้าร้านอาหาร พอถึงโต๊ะอาหารก็เลื่อนเก้าอี้ให้นลินนั่ง ( แหมสุภาพจังเลย ยังไม่เคยมีหนุ่มคนไหนมาเทคแคร์ดูแลเราอย่างงี้เลย) พนักงานเสริฟ์ก็เข้ามาบริการเพื่อรับรายการอาหาร คุณเมดีก็บอกว่าให้คุณผู้หญิงเป็นคนสั่งก่อน Lady first

ต้องยอมรับเลยว่าคุณเมดีเป็นคนสุภาพมากๆและก็น่ารักด้วย ถึงแม้จะอายุมากไปหน่อยก็เหอะแต่ก็นิสัยดีกว่าหนุ่มๆที่เรารู้จักมาหลายพันเท่า ตลอดเวลาที่เราสองคนคุยกันในร้านอาหารคุณเมดีจะตั้งใจฟังที่นลินพูด และเวลาที่คุณเมดีพูดเขาก็จะพูดช้าๆทวนให้นลินเข้าใจ คำศัพท์คำไหนที่นลินไม่เข้าใจเขาก็จะพยายามอธิบายให้นลินฟังจนเข้าใจ ไม่มีบ่นซักก่ะคำ

เวลาที่พนักงานนำอาหารมาเสริฟ์ นลินจะตักอาหารใส่จานให้คุณเมดีก่อนเสมอเพื่อให้เกียรติ์ที่เขาเลี้ยงอาหารค่ำนลิน เขาบอกว่านลินเป็นคนน่ารัก, ยิ้มเก่ง, มีน้ำใจ และ เอาใจเก่งเหมือนกับที่เพื่อนเขาบอกมาเลย นลินก็เป็นปลื้มกับคำที่เขาชม (ก็แน่ล่ะนะผู้หญิงต่างชาติจะมาสู้ผู้หญิงไทยได้ยังไง.. ฮ่าๆ ฮ่าๆ..จริงไหมค่ะ แบบว่าเข้าข้างตัวเองไว้ก่อนแม่สอนไว้) เขินค่ะก็เลยรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"การเดินทางมาเป็นยังไงบ้างค่ะ ปรับตัวให้เข้ากับเวลาและอากาศร้อนๆที่นี้ได้หรือยังค่ะ? (เวลาต่างกัน 12 ช.ม ตอนนี้สองทุ่มแต่เป็นสองโมงเช้าที่นู้นในวันเดียวกัน)

"ผมปรับตัวเข้ากับเวลาที่นี้ได้แล้วครับ แต่ยังไม่ชินกับอากาศร้อนๆแบบนี้ขอบคุณมากนะครับที่เป็นห่วงผม"

"ไม่ต้องขอบคุณนลินหรอกค่ะ คุณก็เป็นเหมือนเพื่อนของนลินคนหนึ่ง ช่วงที่คุณอยู่ที่นี้หากต้องการอะไรบอกนลินได้เลยนะค่ะไม่ต้องเกรงใจยินดีช่วยเหลือเสมอค่ะ" พูดจบนลินก็ส่งยิ้มหวานๆให้เขาอีกที

"ขอบคุณมากๆครับ พรุ่งนี้คุณนลินจะพาผมไปเที่ยวที่ไหนเหรอครับ?

"นลินจะพาไปเที่ยวที่วัดพระแก้วค่ะ นี้ค่ะโบว์ชัวร์ รับรองเลยค่ะว่าคุณจะได้ชื่นชมกับศิลป์อันสวยงามของไทย" แล้วเราก็คุยกันอีกหลายเรื่องต่อหลายเรื่อง คุยกันแบบเป็นกันเองมากๆ เหมือนกับว่าเรารู้จักกันมานมนานแล้วอย่างงั้นแหละ

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเรียบร้อยนลินก็นั่งรถแท็กซี่ไปส่งคุณเมดีที่โรงแรม แล้วก็ขอตัวนั่งรถกลับอพาเมนท์ตัวเอง ระหว่างทางก็โทรศัพท์ไปเมาท์กับเพื่อนซี้อีกคน เธอชื่อ ภา นลินจะเรียกพี่เสมอกับ พี่ภา นลินสามารถปรึกษาได้ทุกเรื่อง เธอเป็นคนที่จริงใจไม่เหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆที่นลินรู้จัก ต่อหน้าพูดดีหลับหลังนินทาเราไม่มีชิ้นดีเบื่อมากๆเลยกับเพื่อนพวกนี้ เฮ้อ ปวดหัว!!! คุยกับพี่ภาดีกว่า

"ฮัลโหล ๆ พี่ภาเหรอจ๊ะ นลินเองนะ"

"ว่าไงจ๊ะน้องรัก เล่ามาซะดีๆว่าเขาเป็นไงมั้ง" นลินก็เมาท์ให้ฟังว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างหลังจากที่เจอกัน และคุยอะไรกันมั้ง พอพี่ภาได้รับรู้ถึงความสุภาพและความน่ารักของเมดี คุณเธอก็เชียร์เป็นการใหญ่

"นลิน พี่ว่าคนนี้เเหละสุภาพบุรุษที่สุดในโลกเลย เธอน่าจะเปิดใจคบเขานะ "

"จะดีเหรอพี่ภา เขาอายุมากกว่านลินนะ และอีกอย่างเราก็พึ่งรู้จักกันได้ไม่นานนะ แล้วคนอื่นเขาจะมองยังไง?

"เวลากับอายุไม่สำคัญหรอก ถ้าเป็นคนที่เรามีความรู้สึกว่าใช่ก็ไม่ควรจะปล่อยไป ไม่ต้องไปสนใจกับคำพูดของคนพวกนั้น ไม่มีใครอย่าให้เราได้ดีเกินหน้าเขาหรอก จำคำพี่ไว้ ความสุขของเราอย่าให้คนอื่นที่ไม่หวังดีกับเรามาทำลาย จงเชื่อมั่นในตัวเอง จะดีจะร้ายก็อยู่ที่ตัวเราไม่ใช่ที่ใคร"นลินก็คิดตามที่พี่ภาพูดมามันก็จริงนะ

"ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆนะจ๊ะ"

"ถึงห้องหรือยังล่ะเรานะ?

"ถึงแล้วจ๊ะ เอาไว้พรุ่งนี้จะโทรไปเมาท์ให้ฟังใหม่นะจ๊ะ ราตรีสวัสดิ์จ้า" พอวางสายจากพี่ภานลินก็กระโดดลงเตียงนอนทันที แบบว่าอิ่มมากๆแล้วและก็ง่วงแล้วด้วย กำลังจะหลับตานอน กริ๊ง-กริ๊ง ๆ ใครโทรมาอีกฟ่ะเนี๊ยะคนจะนอน

"ฮัลโหล ๆ"

"สวัสดิ์ดีครับนลิน ผมเมดีนะครับ ผมเป็นห่วงคุณก็เลยโทรมาถามดูว่าถึงบ้านหรือยัง"

"ถึงแล้วค่ะ กำลังจะเข้านอน"

"ขอให้หลับฝันดีนะครับ"

"ขอบคุณค่ะคุณก็เช่นกันแล้วเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ" พอวางสายเสร็จก็นอนอมยิ้มอยู่คนเดียวจนหลับไปอย่างมีความสุข 

เช้าวันที่ …1 มี.ค 2548 … 09.00 น. เช้าแล้วเหรอเนี๊ยะ อาบน้ำเตรียมตัวดีกว่าเรา หลังจากแต่งสวยเสร็จนลินก็นั่งรถไปหาคุณเมดีที่โรงแรม

"สวัสดิ์ดีค่ะเมดี สบายดีไหมค่ะ?

"สบายดีครับ นลินทานอาหารเช้ามาหรือยังครับ?

"ยังค่ะ นลินไม่เคยทานอาหารเช้าหรอกค่ะอย่างมากก็กาแฟแก้วเดียวกับขนมปังปิ้ง"

"ไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ ถ้างั้นทานอาหารเช้าที่นี้กับผมนะครับคุณจะได้มีแรงพาผมไปทัวร์"

"ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะค่ะ" แล้วก็พากันไปทานอาหารเช้า

พอทานเสร็จนลินก็พาคุณเมดีไปวัดพระแก้ว นลินทำหน้าที่เป็นไกด์พาเดินทัวร์รอบบริเวณวัดพระแก้ว แล้วก็อธิบายเป็นภาษาอังกฤษให้คุณเมดีฟัง เขาก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างแต่เขาก็ชื่นชมศิลป์อันสวยงามของไทย และก็ถ่ายรูปเก็บไว้อวดเพื่อนๆด้วยว่าเขาได้มาเที่ยวที่นี้แล้ว วันนี้อากาศร้อนมากๆ นลินสังเกตุเห็นคุณเมดีเหงื่อแตกพรั้กๆ-ๆ แต่ไม่มีบ่นซักคำว่า ร้อน (น่ารักมากๆเลย มีความอดทนสูงจริงๆ) นลินก็เลยไปซื้อผ้าเย็นมาให้เขาเช็คหน้าคลายร้อน แล้วก็พาไปวัดโพธิ์ต่อค่ะพาไปชมพระพุทธรูปท่านอนที่ใหญ่ที่สุดในโลก แล้วนลินก็สอนเขาไหว้พระค่ะ เขาก็พยายามทำตามที่สอน น่ารักบวกตลกนิดๆกับท่าทางการไหว้พระของเขา นลินได้แต่อมยิ้มไว้ ไม่กล้าหัวเราะออกมาค่ะกลัวเขาอาย ได้แต่พูดว่า "Very Good" นลินดูเวลาบ่าย 2 โมงแล้วเหรอเนี๊ยะเขาคงจะหิวข้าวแย่แล้ว

"เมดีค่ะคุณหิวข้าวหรือยังค่ะ?

"ก็นิดหน่อยครับ แล้วคุณล่ะครับ?

"ก็หิวเหมือนกันค่ะ ถ้างั้นทานอาหารไทยแถวนี้แล้วกันนะค่ะ หรือว่าคุณอยากทาน KFC?

"ไม่ครับ ผมอยากลองทานอาหารไทยดู แต่ขอแบบไม่เผ็ดนะครับ"

นลินก็พาไปทานก๋วยเตี๋ยวเรือค่ะ คุณเมดีเขาน่ารักมากๆค่ะ ไม่มีปัญหากับสถานที่ที่ทานอาหาร ประมาณว่าเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม ทำนองนั้น ทำให้นลินแอบประทับใจ  ในตัวเขาอีกครั้ง ที่เขาเป็นคนไม่เรื่องมากสามารถไปกับเราได้ทุกทีไม่มีบ่น พอทานก๋วยเตี๋ยวเสร็จนลินก็ไปส่งเขาที่โรงแรมค่ะ

"นลินครับผมต้องขอบคุณมากๆเลยสำหรับวันนี้ ผมสนุกและมีความสุขมากๆครับผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนต้องขอบคุณ คุณจริงๆครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะพักผ่อนนะค่ะคุณคงเหนื่อยมากแล้ววันนี้"

นลินก็นั่งรถเท็กซี่กลับอพาเมนท์ของตัวเอง เหนื่อยเหมือนกัน คงเพราะเดินทั้งวันบวกกับอากาศร้อนๆ พอถึงห้องก็อาบน้ำ   ให้ร่างกายสดชื่น แล้วก็มานั่งใจลอยคิดถึงเขา (อะไรของเธอยายนลิน วันนี้ก็ไปเที่ยวด้วยกันมาทั้งวันแล้ว ทำไมต้องคิดถึงเขาด้วยนะ) นลินก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าความรู้สึกแบบนี้มันเริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไร รู้แต่ว่ารู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้เจอกันและอยู่ใกล้ๆเขา กำลังคิดถึงเขาอยู่เพลินๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น กริ๊ง-กริ๊ง ๆ

" ฮัลโหล ๆ "

"สวัสดิ์ดีครับนลิน คุณหายเหนื่อยหรือยังครับ?

"หายเหนื่อยแล้วค่ะ แล้วคุณล่ะค่ะ?

"ผมก็หายเหนื่อยแล้วเหมือนกันครับ นลินครับผมอยากจะเลี้ยงอาหารค่ำเป็นการขอบคุณ พรุ่งนี้ช่วงเย็นคุณพอจะว่างไหมครับ? นลินรีบตอบกลับแบบไม่ต้องคิด

 "ว่างค่ะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะค่ะ"

"ครับ เจอกันพรุ่งนี้นะครับ ผมคิดถึงคุณนะครับนลิน" อึ้งค่ะไม่คิดว่าใจเราจะตรงกัน เขินซิค่ะ ได้แต่ตอบว่า "ค่ะนอนหลับฝันดีนะค่ะ"

หลังจากที่วางสายจากคุณเมดีเรียบร้อยแล้ว นลินก็นอนคิดถึงเหตุผลว่าทำไมถึงมีความรู้สึกพิเศษกับคนๆนี้ คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกหาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆก็ตามที่ชักนำให้เรามาเจอกันมารู้จักกัน

               นลินต้องขอขอบคุณคนบนฟ้า…ที่นำพาให้เรามาพบกัน…ถึงแม้ว่าจะให้เวลาในการเรียนรู้กันแสนจะสั้น…แต่ในความรู้สึกส่วนลึกนั้น…เหมือนกับว่าเราสองคนนั้นผูกพันธ์กันมาเนิ่นนาน

                                                          

2 responses »

  1. สวัสดีคะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะจะว่าอะไรนู๋มั้ยที่เข้ามาอ่านบล็อคของพี่โดยที่ไม่รู้จักพี่เลยนู๋รู้สึกประทับใจมากที่ได้อ่านบล็อคของพี่นลิน เพราะ ทำให้รู้ว่าพรหมลิขิตมีจริงพอดีนู๋กำลังคบ ดูใจกับฝรั่งเมกาคนหนึ่ง นู๋เลยอยากรู้ประสบการณ์ชีวิตของคนที่มีแฟนเป็นชาวต่างชาติพี่เป็นผู็หญิงที่โชคดีมากเลย ที่ได้เจอคนดีดี ที่รักและเข้าใจมากเหมือนแฟนของพี่ ขอให้มีความสุขกับชีวิตคู่นะคะ happy happy

  2. ยินดีที่ได้รู้จัก และก็ยินดีต้อนรับค่ะ🙂 ว่างๆก็เเวะมาทักทายกันได้เสมอนะค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s